Partager l'article ! Letraduro cevenolo :: Talèu que i aguè lou reviscòu felibrenc, i aguè uno escolo cevenolo. Vaqui un di primiers pouèmos de l'epoco. ...
Talèu que i aguè lou reviscòu felibrenc, i aguè uno escolo cevenolo. Vaqui un di primiers pouèmos de l'epoco.
Sèns lou trabalh caput d'Ive Gourgaud, aquel pouèmo sario doublidat per sèmpre.
Escolo alesenco : Laurèns AMAT
Pauro Maire
Lou pìou pìou das aucèls creissié, creissié toujour,
La nèblo se foundié, dounant sa plaço au jour ;
La frescou dau mati trasié chasco alenado,
La cigalo deja disié sa serenado ;
De pèrlos de diamants toumbavou das blacas,
Rasant chaco grasau cava din lou roucas.
Clafido de flous d’or, din sa raubo de fèsto,
Sus lou bord das ravins, l’embaumanto ginèsto
Miraiavo soun grél au sourel dau printén ;
Tout semblavo canta lou retour dau bèu tén.
Soul, ailai, un aucèl, la paupèrlo bagnado,
Se rescoundié, lagna, souto la baragnado.
Per dequé, quand amount greiavo l’arboussié,
L’aucèl cantavo pa la flou qu’espelissié ?
Per dequé, quand ailai, casquiha sus la branco,
Lou roussignòu disié, de sa tendro voez franco,
La cansou que nous fai pantaisa de bonur,
L’aucèl festavo pa lou cièl drapa d’azur ?
Pauras ! la veio au soér, en pourtant la becado
Qu’atendiéu sous pichots, pieutant din la nisado,
D’amoundaut, davalant d’aplounb coumo un caiau,
Lou bourèl das aucèl, lou mouissé, l’animau
Que semeno la mort, lou dòu é la misèro,
Aquel moustre, nascu per devouri soun frèro,
Pausé tout én quialant sa grifo sus lou nis,
Estoufant !… Massacrant !… e pièi l’aucelas gris
Reprenguè dins lous èr, coumo se res nou n’èro,
A través lou cièl blu sa casso sanguinèro.
Es alor qu’arribant, tremblanto dé la pòu,
La maire, qu’avié vist, troubè soun nis au sòu.
E véj’aqui perqué, quand ailai tout cantavo,
L’aucèl, aro soulet, triste se desoulavo !
« So que retrazi d’uèi al mounde arabe, acò’i l’indigenço de sa counsciéncio mouralo, ço que retrazi à l’Oucident, acò’i sa proupensiou à muda sa counsciéncio mouralo en esplecho de douminaciou. »
Amin Ma'alouf
Память o сoлнце слабеет. Желтей трава.
Памћење сунца слаби. Трава жути.
Pamćenje sunca slabi. Trava žuti.
Les patois de la Basse-Auvergne, 1878
Pagino 20
« Si l’accentuation, qui est la prosodie de chaque langue, constitue un signe de race, la race appartient au patois de la haute Auvergne ; dans ce cas le brivadois est en basse Auvergne le moins éloigné du parler d’autrefois, car il suffit d’ajouter peu de chose à sa prononciation pour le rendre identique au patois cantalien. »
Darriers coumentàris